Beschrijving

Met Study of Mary positioneert André Romijn zich expliciet binnen een traditie die teruggrijpt op de iconische beeldtaal van de Byzantijnse kunst, maar hij doet dit zonder zich volledig te onderwerpen aan haar dogmatische strengheid. Het werk – een olieverfschilderij met bladgoud op papier, gemonteerd op hout – fungeert als een studie voor een groter portret en draagt daarmee al een intrinsieke spanning in zich: het is tegelijk voorbereiding en voltooid object.

Formele analyse

Wat onmiddellijk opvalt, is de toepassing van bladgoud, die niet slechts decoratief is, maar een sacraal veld creëert waarin de figuur van Maria lijkt te zweven. Deze gouden achtergrond verwijst onmiskenbaar naar religieuze iconen, waar ruimte wordt opgeheven ten gunste van een tijdloze, spirituele dimensie. Toch doorbreekt Romijn deze traditie subtiel: de modellering van het gezicht is zachter, sensueler, bijna tastbaar in haar lichamelijkheid.

De penseelvoering is gecontroleerd en verfijnd, met een nadruk op huidtonen die eerder psychologisch dan idealiserend zijn uitgewerkt. In tegenstelling tot de vlakke hiëratische gezichten van klassieke iconen, suggereert Romijn hier een innerlijk leven – een bewustzijn dat zich net buiten het bereik van de toeschouwer bevindt.

Iconografie en betekenis

De keuze voor Maria als onderwerp is geladen, maar niet eenduidig religieus. Dit is geen traditionele Madonna; het is een hedendaagse interpretatie van vrouwelijkheid, geplaatst in een visuele context die sacraliteit oproept zonder expliciet devotioneel te worden. Interessant is dat het werk expliciet als studie wordt gepresenteerd voor een groter formaat (100 × 80 cm), bedoeld voor presentatie op de Florence Biennale. Hierdoor krijgt het schilderij een dubbel statuut: het is zowel een autonoom kunstwerk als een fragment van een groter artistiek proces. Dat maakt het intiemer, maar ook kwetsbaarder – alsof we als kijker toegang krijgen tot een moment van zoeken en verfijnen.

Ingetogenheid

De kracht van Study of Mary ligt in zijn ingetogenheid. Het werk zoekt geen spektakel, maar concentratie. De combinatie van goud en olie is technisch overtuigend en inhoudelijk coherent, maar balanceert op een dunne lijn: het risico bestaat dat de verwijzing naar iconografie te esthetisch wordt, te veilig binnen een herkenbaar idioom.

Toch weet Romijn dit grotendeels te vermijden door de ambiguïteit van zijn model. Maria is hier geen icoon om te vereren, maar een aanwezigheid om te ontmoeten. Die verschuiving – van object naar subject – is waar het werk zijn hedendaagse relevantie vindt.

Conclusie

Study of Mary is een zorgvuldig opgebouwd schilderij dat traditie en introspectie met elkaar verweeft. Als studie biedt het een intrigerend inkijkje in Romijns grotere ambitie, maar het functioneert ook zelfstandig als een meditatief portret waarin tijd, materie en identiteit samenkomen.

Het is geen luid werk, maar juist daardoor blijft het hangen: stil, geconcentreerd, en met een zekere ernst die zeldzaam is in hedendaagse portretkunst.